Blog

Blog: Chronisch ziek? Een herstel- of revalidatietraject?

Geplaatst

Taboe? Een chronische ziekte? Een herstel- of revalidatietraject? Emoties? Praten over hoe je je voelt? Waar je mee worstelt?

Een cliënt in mijn praktijk heeft een chronische ziekte met een onvoorspelbaar verloop. Een doorlopend rouwproces omdat het roerige en onzekere tijden zijn. Slaat de nieuwe medicatie aan? Gaat het goed met mijn bloedbeeld? Zijn de bijwerkingen te dragen? Een complicatie treedt op. Een nieuwe (extra) diagnose wordt gesteld. En ga zo maar door. Een continue rollercoaster van emoties.

Er spelen meer vragen. Hou ik mijn werk nog vol op deze manier? Kan ik ooit weer zelfstandig wonen? Hoe ziet mijn toekomst eruit? En ga zo maar weer door.

De behoefte kwam om aan alle gedachten en emoties wat extra aandacht te gaan besteden. Via de huisarts kwam de cliënt bij mij. Zorgen worden gedeeld. Vragen worden gesteld. Emoties worden onderzocht. Cliënt is verbaasd hoeveel emoties (en in welke mate) er in zichzelf ‘sluimerden’. Onzekerheid c.q. angst, teleurstelling c.q. verdriet en ja, ook boosheid in verschillende facetten. We geven ze de ruimte.

Cliënt vertelt aan de medisch specialist in het ziekenhuis dat er gesprekken met mij gevoerd worden. De eerste vraag die de medisch specialist stelt is … “o, bent u dan depressief?”. En … “Nu ik weet dat u gesprekken voert, moet ik dit wel steeds aan u vragen, dat ben ik verplicht, sorry vast daarvoor.” Huh? Ik schrik er best van. Hopelijk is dit een uitzondering? Gelukkig heb ik goede ervaring met medisch maatschappelijk werk en zijn er ook gespecialiseerde verpleegkundigen voor dit soort psychosociale problematiek. Beide trajecten zijn echter bij deze cliënt niet ingezet. Er is nooit naar mijn behoefte hieraan gevraagd, zegt de cliënt.

De betreffende cliënt voelt levenslust, is nog actief, stelt zichzelf doelen, zorgt voor zichzelf, is reflectief, ziet de humor van dingen nog in én …. worstelt in toenemende mate met eigen emoties en die van anderen in de omgeving, worstelt met het rouwproces, met de situatie die is zoals deze is. De cliënt wil hier graag over praten.

De cliënt heeft namelijk vele vragen. Hoe hou ik mij staande. Hoe hou ik mijn accu op peil. Welke patronen spelen een rol bij mijn vermijdingsgedrag. Hoe bereik ik mijn doelen. Hoe kan ik anders omgaan met mijn gepieker. Etc. Gewoon vragen die allemaal opkomen en waarmee men soms de omgeving niet (meer) wil ‘lastig vallen’ of de vragen met een ‘blanco’ luisterend oor wil delen en mee wil sparren.

En soms ook over de vraag … hoe kan ik het beste communiceren met de artsen en ander ziekenhuispersoneel over mijn vragen en zorgen, ik ben bang dat ik het niet goed onder woorden kan brengen of dat ik teveel tijd in beslag neem. En ga zo maar door.

Waarom over de behoefte en zo’n begeleidingsproces alleen de vraag stellen (en invulling) … “o, bent u dan depressief?”. Misschien zijn vragen als …. Wat maakte dat u behoefte had aan dit soort gesprekken? Hoe bevallen de gesprekken u? Wat brengen ze u? … een betere insteek?

Psychosociale gesprekken bij een chronische ziekte of revalidatieproces. Het gaat niet alleen om mogelijke depressieve klachten. Psychosociale ondersteuning … nog best een lange weg te gaan. Vraag gerust om professionele hulp als u worstelt met uw emoties en vragen over uw situatie of omstandigheden.