Blog

Blog: Vriendschap sluiten met de realiteit?

Vriendschap sluiten met de realiteit?

“Ik moet toch niet zo zeuren? Ik mag toch niet klagen? Anderen hebben meer recht van spreken. Zij hebben met nog veel meer te dealen. Stel ik me niet aan? Moet ik niet meer mijn schouders eronder zetten?”

“Ik wil niet meer verdrietig zijn, daar schiet ik niets meer op. Zielig gedoe, toch?”
“Ik wil me niet steeds zo gefrustreerd voelen en gedragen, hoezo, ik moet gewoon slikken en doorgaan. Kinderachtig gedoe, toch?”
“Ik wil niet zo vaak bang zijn, kom op zeg, daar win ik de oorlog niet mee. Slap gedoe die onzekerheid, toch?”

Toch? Lastige emoties. “Emoties zijn gedoe. Ingewikkeld”. Zei laatst een cliënt.

Onze emoties zijn onze signalen. Die komen niet voor niets. Wat als je ze gewoon eens herkent, voelt en erkent? Punt. Niets meer en niets minder. Gewoon compassie hebben met hoe je je op dit moment voelt. Even wanhopig. Gewoon verdrietig. Geërgerd. Moedeloos. Bang. Onzeker. Op dit moment.

Je geeft jezelf compassie voor dit moment. Omdat je signalen opmerkt en deze voor jezelf even erkent. Niets meer en niets minder.

Zelfcompassie? “Ja, zeg, ik ga mijzelf de hemel toch niet in prijzen voor dat slappe gedoe?”. Nee, we zijn liever kritisch  op onszelf. Spreken onszelf streng toe. Hup. Chop chop. En door. Terwijl we ons op enig moment gewoon naar voelen. Even boos zijn … op de wereld, op mensen om ons heen, op onszelf. Of dat we ineens even twijfelen, onzeker of bang zijn. ‘Pijn’ ervaren. Onrust voelen.

Leonie Jansen schrijft het mooi in onderstaand artikel in Trouw [ik accepteer even helemaal dat het lastig is, en doe dat zonder oordeel. Ik sluit vriendschap met de realiteit. Dat helpt.]

Hoe je dat doet? Vriendschap sluiten met de realiteit? Ik help je er graag bij!

https://www.trouw.nl/religie-filosofie/er-gaapt-een-gat-tussen-zelfvertrouwen-en-zelfcompassie~ba71ca04/